Leven en Dood boven elkaar

Tags

, , , , , , ,

Mijn tuin is maar twintig meter lang en gemiddeld 5 meter breed en toch speelt het volledige leven zich daar af. In het klein en in het groot.
Zo heb ik sinds eind september een broedende Turkse Tortel in een meidoorn zitten. Op een piepklein nestje -je kijkt er van onder zo doorheen- zit ze nu al bijna twee weken te broeden op twee eieren. Waarom verzint een vogel het om nog te gaan broeden in oktober? De jongen groeien op in november en hebben dus geen enkele kans. Niet vanwege het voedselaanbod, dat zal er nog wel voldoende zijn, maar vanwege de kou en de te verwachten najaarsstormen. Bij een eerste flinke storm waait dit nestje uit de boom. Enfin; optimisme moet je altijd toejuichen.

Turkse Tortel op nest

Turkse Tortel probeert het nog een keer

Maar deze week vond ik direct onder dit romantische nest deze half opgegeten haas! Wat was hier gebeurd? De vorige avond was er nog niets te zien dus het was snachts gebeurd of in de vroege ochtend. Aan wat sporen in het rulle zand kon ik zien dat de haas zich verzet had. En er waren sporen van…..? Niet heel duidelijk. Een vos waarschijnlijk. Volgens de tuinders die rond de koffietafel in de kantine zaten te kletsen kon het geen vos zijn; die was nog nooit op het complex gezien. Nee, natuurlijk niet; een vos zie je niet zomaar in Noord-Holland en dan zeker niet tussen negen en vijf. Behalve dan in de Amsterdamse Waterleidingduinen waar ze door fotografen gevoerd worden met hondenbrokken en stukjes worst.
En wilde hond misschien? Nee, die eet de haas niet half weg. Honden hebben geen honger in Nederland; zij krijgen iedere dag om zes uur hun goed gevulde etensbak en tussendoor nog wat lekkers omdat het zo goed is voor hun gebit.
Een wilde kat dan?  Nee, voor de kat geldt het zelfde als voor de hond. 99% van de katten heeft het heel goed in dit luilekkerland. Er zijn natuurlijk wel wat echt verwilderde katten maar ook die eten geen halve haas op.

Dode Haas

Halve haas; het lekkerste is weg.

We houden het dus maar op een vos. Ook wel weer leuk om te bedenken dat mijn kleine tuin zelfs een vos voedt.
De haas heeft een keurige begrafenis gekregen; de heuvel achter de vijver is nu voor altijd een heuse grafheuvel geworden. Ik vrees dat daar binnenkort ook twee jonge tortels liggen.

(De vorderingen op m’n tuin zijn te volgen op www.rienvanzuijlen.nl)

Advertenties

Slechte buren. Bericht 002 van tuin F40

Slechte Buren
Op m’n vrije dag deze week heb ik de eerste vorderingen gemaakt in de tuin. De lage kas wat opgeknapt en er bijna een kuub zwarte grond ingestort. Zwaar werk maar dan heb je ook wat. Daarna natuurlijk groenteplantjes erin. Sla, Peterselie, winterprei, krulsla en nog een slasoort waarvan ik de naam al weer vergeten ben. Voldaan van dit alles keerde ik huiswaarts.

IMG_1902

Na wat rondgesnuffeld te hebben op internet kwam ik er tot mijn grote schrik achter dat Peterselie niet naast sla mag staan. Het zijn slechte buren van elkaar. Tja, wat doe je dan? Wachten tot ze elkaar over enige tijd de hersens inslaan? Of misschien een mediator inschakelen? Dat zie je wel eens op TV bij de Rijdende Rechter. Maar het helpt niet altijd. De enige die er altijd beter van wordt is de mediator zelf.  Dus zit er niets anders op dan dat één van beiden het veld moet ruimen. De peterselie staat tussen de sla en de prei. Ik heb geen idee hoe peterselie en prei met elkaar omgaan. Dus om het zekere voor het onzekere te nemen moet de peterselie er maar uit. Bovendien zijn de peterselie’s maar met z’n tienen tegenover dertig slaplanten aan de ene kant en tien preiplanten aan de andere kant. Of het rechtvaardig is weet ik niet maar je kunt beter ruzie hebben met een klein groepje dan met een hele horde.
Ik hoop dat ze het tot zaterdag volhouden met elkaar; er is al genoeg ellende op de wereld. En zo niet, dan ligt er nu gelukkig glas op; de andere buren zullen er weinig last van hebben.

De start. Bericht 001 van tuin F40

Een tuin!

Vanaf vandaag ben ik de gelukkige bezitter van een volkstuin. Nou ja; tuin? Het moet nog tuin worden. Het is nu nog een taps toelopend stuk grond vol onkruid. Maar ik ben er dolgelukkig mee.
De tuin heeft een bomensingel aan de oostkant waardoor ik maar één buurman aan de zijkant en één buurman aan de overkant heb. Pim en Frans; aardige kerels. Evenals alle andere tuinders die ik tot nu toe ontmoet heb op dit complex. Kennelijk het soort mensen waar ik wel tussen pas. Rustige lieden, natuurliefhebbers, die liever naar hun sla- en andijvieplanten kijken dan naar de gruwelen op het acht uur journaal.

Tuin F40 op dag 1

Tuin F40 op dag 1

Een tuin dus. 150 vierkante meter ligt te wachten om omgespit te worden. M’n verstand zei dan ook: “Jij, met je slechte rug en je versleten voeten en enkels?” Maar m’n hart zei direct: “Doen !!!!!” Ook de reactie van Nellie was “Dit is echt iets voor jou! Maar pas op voor je rug!”

Het is geen ideale volkstuin. Tuinders houden niet van een bomenrij. Daaronder groeit geen groente. Maar voor mij is deze tuin precies waar ik naar zocht. Het is namelijk de ideale tuin om vogels te fotograferen. Op het end, in de punt, zet ik een mooi tuinhuisje. Vandaaruit het ik 15 meter vrije bewegingsruimte voor voerplekken en een vijver op fotografie-hoogte. De bomenrij zorgt voor beschutting die de vogels graag hebben en ik heb mooi licht in de rug. Door de diepte van de tuin heb ik de achtergrond zelf in de hand. Beter kan ik me niet wensen. Dat wordt in ieder geval genieten van het kleine spul: kool- en pimpelmees, roodborst, winterkoning, heggemus. Vogels die ik al honderden keren gefotografeerd heb maar die nooit gaan vervelen. Maar natuurlijk hoop ik ook op voor mij nieuwe soorten: (witkop-)staartmees, groene specht, barmsijs. En natuurlijk veel insecten. Misschien een egel of een woelmuis. En natuurlijk veel planten en bloemen waarbij ik op zoek ga naar inheemse soorten. Kortom: vast veel te beleven op tuin F40. En deze belevenissen wil ik graag delen om te laten zien hoeveel plezier er valt te beleven op een paar vierkante meter, ingeklemd tussen Heerhugowaard en Langedijk. Dit is het eerste bericht van tuin F40 en ik denk dat er nog vele zullen volgen. Volgt u mij?

Vrouwenmantel

Vrouwenmantel

 

Zoek het dichterbij!

Tags

, , , , , , , , , ,

RvZ-57951
Ik ben gewend om minstens eenmaal per week een “rondje Noord-Holland” te doen. Via Schoorl en de kust rij ik dan naar Den Helder (Balgzand) om vervolgens via het voormalige eiland Wieringen, de havens van Den Oever en het Robbenoordbos weer huiswaarts te keren. Een prachtig rondje, heel ontspannend, maar best wel veel kilometers.
“Wat je ver haalt is lekker” luidt het gezegde en daardoor verlies je zaken uit het oog die vlak om de hoek gebeuren.
Zo hebben wij in Langedijk een klein meertje. In dat meertje ligt een eilandje. En al sinds zeker 15 jaar wordt dit eiland bewoond door een kolonie aalscholvers. De ca 30 broedparen hebben alle bomen bezet en door al hun uitwerpselen zijn deze bomen geworden tot fossiele staken zonder blad. En nu blijken er ook nog twee paar blauwe reigers te broeden. De nesten, één met eieren en de ander met drie jongen, zitten mooi laag voor blauwe reigers die toch meestal hoog in de boomkruinen nestelen. Het voordeel is dat ik van af de oever bijna in het nest kan kijken en de jongen kan zien.
En zo zit ik dus nu op nog geen kilometer van m’n huis, heerlijk achter m’n camera, te genieten van al het jonge leven voor me. Op een steigertje, dat gemaakt is voor invalide sportvissers maar dat natuurlijk ook goed functioneert voor valide fotografen, zit ik heerlijk met broodjes, koffie en een sigaartje.
Want wil een mens nog meer?

Tags

, , , ,

Bruinvissen

Bruinvissen


Regelmatig, zeker eens per week, rijd ik langs de havens van Den Oever. Altijd wel wat te zien daar. In de wintermaanden vooral grote- en middelste zaagbekken, nonnetjes (ook een zaagbeksoort) en soms een duikertje.
Maar nu zag ik iets bijzonders. Ik dacht eerst aan zeehonden want het verdween telkens onder water. Maar al snel werd duidelijk dat het om rugvinnen ging. Dolfijnen! Nog nooit gezien daar. Dolenthousiast parkeerde ik snel m’n auto en liet ik me zakken langs de hoge oever van de haven. Het waren er twee. Dicht bij elkaar zwemmend doken ze telkens onder om dan vervolgens weer 50 meter verder boven te komen voor een hap lucht. Dat lucht happen ging zo snel dat ik telkens te laat was met fotograferen. Maar ze draaiden om en kwamen weer terug! Vrij dicht langs de kant zelfs. Uiteindelijk lukte het me om wat redelijke foto’s te maken waarvan deze wel het meest geslaagd is.
Nadat ik de foto op Facebook geplaatst had kreeg ik reacties en bleek het te gaan om bruinvissen. Nou ja; ook goed, hoewel “dolfijnen” wat spectaculairder klinkt. De bruinvis blijkt regelmatig te worden waargenomen in de Noordzee, vanaf de pieren van Scheveningen en IJmuiden. Bijvangs voor vogelaars die daar aan zeevogel-trektellingen doen. Maar nog niet eerder in de haven van Den Oever. Ook een journalist reageerde en vier dagen later stond er een klein berichtje met foto in de krant van Schagen. Waarom ze de haven ingezwommen waren zal wel altijd een raadsel blijven.

Gezocht: een zwaan met een spandoek

Langedijk voorkomt broedgevallen

Wapperende linten tegen broedvogels

Wapperende linten tegen broedvogels


In Broek op Langedijk staat een winkelcentrum. Een bezoeker van buiten kan het niet missen want je knalt er tegenaan als je aan komt rijden en het wordt bovendien aangegeven door een wanstaltige reclamezuil die daar ooit is gekomen doordat de welstandcommissie zat te pitten. En nu is het kennelijk belangrijk dat het winkelcentrum nog eens twee keer zo groot wordt. Voor nog meer volk vanuit Alkmaar en Heerhugowaard. Met de bouw wordt eerdaags gestart.
Voor het winkelcentrum, op de plaats waar de uitbreiding gepland is, ligt al eeuwen een meertje met een brede rietkraag. Ieder jaar goed voor een paartje knobbelzwanen, een paartje futen en wat wilde eenden. Rondom het meertje en rondom het huidige winkelcentrum stonden mooie bomen en historisch gegroeide vegetatie. Stonden want al die bomen zijn inmiddels al omgehaald. Er zijn rondom het winkelcentrum in Broek meer bomen gesneuveld dan recent in Rusland toen daar een meteoriet neerkwam.
Het meertje moet gedempt worden voor de aanleg van een fraaie parkeerplaats. Maar dat kan natuurlijk problemen geven als er dan net een zwaan zit te broeden. Dan moet je namelijk drie weken wachten totdat deze uitgebroed is en omdat er al vijf jaar gepraat wordt over de uitbreiding van het winkelcentrum kan dat natuurlijk niet. Daarom staan er nu stokken tussen het riet met wapperende linten. Om te voorkomen dat er vogels gaan broeden.
Maar kan dit eigenlijk wel? De flora- en faunawet zegt dat je geen broedende vogels mag verstoren. Terecht. Om dat te voorkomen wordt dus iedere broedgelegenheid verwijderd. Mag dat dan wel? De wet zegt daar niets over want een niet-broedende broedvogel is geen broedende vogel. Logisch toch? De gedachte van de wapperstokken is kennelijk: als ze hier niet kunnen broeden gaan ze wel ergens anders heen. Dat is maar ten dele waar. Voor sommige soorten kan dat gelden maar voor andere zal het betekenen dat ze helemaal geen broedplaats meer kunnen vinden. De geschikte gebieden zijn immers ver te zoeken en in die paar schaarse gebiedjes zijn de territoria al verdeeld. Zo zijn de laatste jaren ook alle weidevogels al uit Holland verdreven.
Maar protesten zijn er niet. Er is nog geen zwaan met een spandoek gesignaleerd en ook de futen hebben geen zienswijze ingediend tegen de plannen. En dus kunnen we doorgaan. Leve de welvaart!

Die saaie Heggenmus

Tags

, ,

Heggenmus toont haar cloaca

De Heggenmus lijkt zo’n saai vogeltje. Maar op sexueel gebied lust zij er wel pap van! Heggenmussen staan namelijk bekend vanwege hun polygynandrie; zowel de mannetjes als de vrouwtjes doen het met andere partners tijdens de paartijd.

Het vrouwtje toont eerst haar cloaca op deze manier aan het mannetje en trilt daarbij hevig met de vleugels. Het mannetje pikt vervolgens een paar keer in de cloaca. Daarop verwijdert het vrouwtje het sperma van een eventuele voorganger. Pas dan paart het mannetje met haar. Hij heeft geen zin om het kroost van zijn buurman groot te brengen!

DNA-onderzoek heeft echter aangetoond dat de koters van menig nest bestaan uit nakomelingen van meerdere vaders dus zo goed werkt het systeem nu ook weer niet.

Niet altijd even mooi

De natuur is niet altijd even mooi. Dat is geen nieuws. Dat weten we allemaal. Toch proberen we het te omzeilen. We fotograferen alleen de mooie dingen, het mooiste licht, de mooiste landschappen en de mooist uitgekleurde vogels. Ik doe daar nog een schepje bovenop. Ik maak ook de omgeving van mijn vogelfoto’s mooi. Ik zoek met zorg een mooi takje zoals op deze foto, met contrasterend groen tegen een bruine achtergrond. Ik zorg dat er achter het takje vijf meter leegte is zodat het onderwerp mooi loskomt van de achtergrond.
En dan springt opeens deze pimpelmees op dat takje. Ik schrik als ik ‘m zie door m’n zoeker. Het oog is zwaar ontstoken. De veertjes eromheen zijn nat van bloed en pus. Het blijkt één van mijn vaste klanten te zijn in de tuin waar in altijd fotografeer. Twee dagen terug had hij nog niets en nu dit. Wat kan er gebeurd zijn? Waarschijnlijk is hij met z’n oog achter een takje blijven hangen. Een kat is niet waarschijnlijk; de huiskat aldaar is verwend met blikvoer en muizen en zal geen moeite doen voor vlugge vogels. Een andere oorzaak kan ik niet bedenken.
En zo is de mooie natuur ineens zo mooi niet meer. Ook hier wordt geleden. We zien er weinig van want stervende dieren zoeken een schuilplaats zodat je ze zelden vindt. En gewonde dieren leven niet lang. Maar deze pimpelmees redt het wel. Ogenschijnlijk (leuk woord in dit verband) had hij helemaal geen last van zijn ontstoken oog. Ik had ook niet de indruk dat het blind was hoewel dat natuurlijk moeilijk te zien is. Hij gedroeg zich zelfs als een vechtertje, als een straatjongen. “Kom maar op, mij maak je niks”. Zelfs de grotere koolmezen bleven bij hem uit de buurt. En zo is ook deze minder mooie natuur het bekijken waard. Ik hoop dat ik m’n pimpelmees nog lang mag tegenkomen.

Vogelfotografie met de korte lens

Tags

, , , , , , ,


Bij vogelfotografie wordt gelijk gedacht aan lange telelenzen. Lenzen van 400mm, 500mm, ja zelfs tot 800mm worden veel gebruikt.Logisch, want het vogeltje zit ver weg en dus heb je een lange telelens nodig. Zo begon ik ook bij m’n vaste voertafel op Wieringen. De auto kan daar op ongeveer vijf meter van de voertafel staan en de camera met de 500mm leg ik dan in m’n open raam op een pittenzak. Prima natuurlijk maar na verloop van honderden mooie foto’s wil je wel eens wat anders.
Vliegbeelden! De gewone tuinvogels zoals mezen, roodborst, heggemus en winterkoning in de vlucht vastleggen. Dan is de 500mm absoluut onbruikbaar. De lichtsterkte is onvoldoende maar vooral de zeer geringe dieptescherpte maakt een mooie foto onmogelijk. Op internet was ik een fotograaf tegengekomen die vliegbeelden van kleine vogels maakte en het viel me op dat hij daarvoor korte lenzen gebruikte: 100mm en 120mm. Door deze objectieven te diafragmeren tot f 16 of zelfs f 22 wordt de gehele vogel scherp, van voor tot achter. Een snelle sluitertijd is natuurlijk sowieso nodig bij vliegbeelden en die combinatie is nou eenmaal moeilijk. Dus flitst hij met zes flitsers op prachtige mooie zonnige dagen.

Zover ben ik nog niet maar het begin is er. Deze twee foto’s zijn gemaakt met een 150mm lens en met twee flitsers. Het weer was mistig en donker en dus kon ik het diafragma niet verder knijpen dan f 8. Ook vliegen de vogels nog niet maar landen ze net op een stronkje. Kwestie van timing. Een grote voertafel is hierbij niet nodig en zelfs niet handig want de vogels moeten precies naar één punt vliegen. Daarom een hol stronkje met daarin wat meelwormen.
Nu maar hopen op mooie zonnige winterdagen. Als de vogels echt honger hebben vliegen ze af en aan naar zo’n kleine lekkernij.

De schoonheid van het aantal

Tags

, , , , , , , , ,

Bonte Strandlopers boven het Balgzand
Het is altijd wat gevaarlijk om te enthousiast te schrijven over een bepaalde locatie. Voordat je het weet staan er tientallen fotografen en is het met de rust gedaan. Maar ik durf het hier wel aan; dit blog wordt toch door niemand gelezen. En waar heb ik het dan over? De “quarantaine” van Wieringen!
Daar waar Wieringen tegenwoordig verbonden ligt aan het vaste land met een dijk naar Den Helder moesten vroeger de schepen een paar dagen voor anker gaan voordat ze naar Amsterdam mochten doorvaren. Bang voor besmettelijke ziekten bleven de schepen nog een paar dagen in quarantaine. Nu is dat een stuk van het Balgzand en gelukkig een beschermd stuk. Er zijn ook stukken Balgzand waar geen vogel meer durft te komen vanwege de kitesurfers, de hondenuitlaatcentra, de clandestiene pierenstekers of de gemotoriseerde amateurzeevissers. Nee; dan de Quarantaine: rust en ruimte tot aan de horizon. Vrijwel de enige plek in Noord-Holland waar de doortrekkende wadvogels rust vinden om te fourageren en de broodnodige energie op te doen die nodig is om de reis voort te zetten. Hier tref je tienduizenden vogels. Op de ene dag Bonte Strandlopers (zoals hier op de foto’s), een dag later weer duizenden Kanoetstrandlopers of Goudplevieren.
Maar ze blijven alert. En af en toe gaat de hele meute de lucht in, opgeschrikt door een roofvogel of een te enthousiaste wandelaar. Het schouwspel dat dan ontstaat is met geen pen te beschrijven. Ik doe slechts een poging: tienduizenden kleine vogels die, als met touwtjes aan elkaar verbonden, op precies de zelfde manier vliegen. Daardoor lijkt het op een zwerm spreeuwen maar dan veel mooier. Spreeuwen zijn immers zwart van boven maar ook van onder. Bonte Strandlopers daarentegen hebben donkere vleugels en rug maar die zijn aan de onderzijde wit. En dat is de oorzaak van het adembenemende gezicht dat helaas niet in een enkele foto te vangen is. De zwermen zwenken door de lucht en alle vogels in de zwerm tonen gelijktijdig hun boven- of hun onderzijde. Zo wordt de hele zwerm donker en dan weer spierwit. En als je geluk hebt wordt deze show helemaal voor jou alleen opgevoerd, keer op keer, uren achter elkaar. Het is zonder twijfel het mooiste natuurspektakel van Noord-Holland maar gelukkig weet niemand dat.
Dus nu maar hopen dat dit blog ook niet gelezen wordt.